Αρχική  Ιστορία των Κεριών
|
|
Σελίδα 1 από 2 Το
φως ήταν πάντα
ένα σύμβολο
της ανθρώπινης
προόδου. Από
θεωρητική
άποψη
μετακινούμαστε
από το σκοτάδι
στο φως. Από
πρακτική άποψη
κάνουμε
ακριβώς το
ίδιο πράγμα. Αν
καταφέρνουμε
να παράγουμε
και να
ελέγχουμε
το φως τότε
πολλά πράγματα
είναι πιθανό να
καταφέρουμε.
Δεν
χρειάζεται
πια να
εξαρτόμαστε
από τις εποχές,
δεν
χρειάζεται να
περιμένουμε
να ξημερώσει.
Το φως μας
δίνει χρόνο
για δουλειά,
για μελέτη,
για
δημιουργία.
Το φως
προάγει τον
πολιτισμό.
Το κερί ήταν
μια από τις
πρώτες μορφές
παραγωγής
τεχνητού
φωτισμού.
Εύκολο να
παραχθεί, να
μεταφερθεί,
και σε
πολλές
περιπτώσεις
φαγώσιμο. Για
δυο
χιλιάδες
χρόνια φώτιζε
τον δρόμο
στους
εξερευνητές,
τους
στρατιώτες,
τους ιερείς
και τους
διανοούμενους.
Πενία τέχνας
κατεργάζεται,
και τα πρώτα
κεριά μερικές
φορές πήραν
παράξενες
μορφές για να
αξιοποιήσουν
τις
διαθέσιμες
πηγές. Όπως ο
πολιτισμός
έτσι και τα
κεριά
εξελίχθηκαν
και πολλά από
τα παλιά κεριά
ελάχιστα
μοιάζουν με
αυτά που
χρησιμοποιούμε
σήμερα. Η χρήση
και η εξέλιξη
των κεριών
φαίνεται ότι
ξεκινάει από
την
προϊστορική
εποχή, ωστόσο
πολύ λίγα
πράγματα είναι
γνωστά
σχετικά με την
καταγωγή των
κεριών. Αν και
εικάζεται ότι
τα πρώτα κεριά
δημιουργήθηκαν
από τους
αρχαίους
Αιγυπτίους
οι οποίοι
χρησιμοποιούσαν
πυρσούς από
καλάμια που
τα βουτούσαν
σε λίπος,
ωστόσο αυτές
οι
κατασκευές
δεν είχαν
φυτίλι για να
μπορούμε να
τις
θεωρήσουμε
κεριά.
Πήλινα
κηροπήγια
που
χρονολογούνται
από τον 4ο αιώνα
π.Χ. βρέθηκαν
επίσης στην
Αίγυπτο. Τα
αρχαία
κινέζικα και
ιαπωνικά κεριά
φτιάχτηκαν από
κερί που
προέρχεται από
έντομα και
σπόρους μέσα
σε χάρτινα
καλούπια σε
σωληνωτό σχήμα.
Κερί που
προέρχονταν από
βράσιμο
κανέλας ήταν η
βάση για
δαδάκια που
χρησιμοποιούσαν
στους ναούς
στην Ινδία. Στην
Αμερική τα
πρώτα γνωστά
κεριά
ανάγονται
στον πρώτο
αιώνα μ.Χ.. Οι
ινδιάνοι της
Αμερικής
έκαιγαν λιπώδη
ψάρια
(κερόψαρα)
σφηνωμένα σε
διχαλωτά
κλαδιά.
Από γραπτές
πηγές κι από
ευρήματα,
είναι γνωστό
πως στην
Ευρώπη το
κερί, χρησιμοποιείται
ευρύτατα από
τους
Γαλάτες,
τους
Ρωμαίους,
τους
Ετρούσκους,
και τους
Έλληνες στην
εθνική και
θρησκευτική
λατρεία, αλλά
και σε
τελετές και
σε γάμους,
σύμφωνα με τη
μαρτυρία του
Πλουτάρχου.
Η
κηροπλαστική
ωστόσο, σαν
ξεχωριστός
κλάδος τέχνης
και όχι σαν
παραγωγή
φωτισμού, ήταν
γνωστή στους
Αιγυπτίους,
στους
Πέρσες,
στους
ανατολικούς
λαούς και
φυσικά
στους
Έλληνες. Στην
αρχαία
Ελλάδα, οι
κηροτέχνες
φτιάχνανε
κυρίως
πλαγγόνες,
ανθρώπινα
ομοιώματα
και στέφανα,
άνθη κ.ά. που τα
χρησιμοποιούσαν
στις εαρινές
θρησκευτικές
γιορτές. Από
τον τέταρτο π.Χ.
αιώνα ο
αγαλματοποιός
Λυσίστρατος
ο Σικυώνιος
χρησιμοποιεί
κέρινα
προπλάσματα
και η
κηροπλαστική
γνωρίζει
άνθιση.
Οι Ρωμαίοι
είναι αυτοί
που
θεωρούνται
ότι
κατασκεύασαν
πρώτοι κεριά
με φυτίλι για
να οδηγούν
τους
ταξιδιώτες
μέσα στο
σκοτάδι και
για να
φωτίζουν τα
σπίτια τους
και τους
τόπους
λατρείας τη
νύχτα. Όπως οι
αρχαίοι
Αιγύπτιοι,
έτσι και οι
Ρωμαίοι
βασίζονταν
στο λίπος
που
συνέλεγαν από
βοοειδή και
πρόβατα σαν
βασικό
συστατικό
για κεριά.
Δεν ήταν πριν
τον μεσαίωνα
όταν το
μελισσοκέρι,
ένα υλικό που
παράγουν οι
μέλισσες για
να φτιάξουν
τις κυψέλες
τους,
εμφανίστηκε
σαν πρώτη ύλη
για κεριά. Τα
κεριά από
μελισσοκέρι
ήταν σημάδι
βελτίωσης,
ανατρέποντας
τα φτιαγμένα
από λίπος,
καθώς αυτά
δεν κάπνιζαν
και δεν
ανέδιδαν
δυσάρεστη
μυρωδιά όταν
καίγονταν.
Έτσι τα
μελισσοκέρια
καίγονταν αγνά
και καθαρά.
Όμως ήταν
ακριβά και
γι' αυτό μόνο
οι εύποροι
είχαν τη
δυνατότητα να
τα διαθέτουν.
Παράλληλα η
κηροπλαστική
σαν τέχνη
έφτασε σε ακμή
κατά το
μεσαίωνα ,
ιδίως στην
Ιταλία και
στη Γαλλία.
Γύρω στον 13ο
αιώνα μ.Χ.
περιπλανώμενοι
κηροποιοί
πηγαίνουν από
πόρτα σε πόρτα
και
φτιάνοντας
καντήλια και
κεριά για
τους
πελάτες
τους από
λίπος και
μελισσοκέρι
(για τους
πλουσιότερους
πελάτες). Τα
πρώτα
καλούπια για
την
κατασκευή
κεριών
εμφανίζονται
τον 15ο αιώνα
στο Παρίσι.
<< Αρχική < Προηγ. 1 2 Επόμ. > Τελευταία >>
|
|
